درجه بندی سایش کف لاستیکی معمولاً توسط یک "درجه ملی" استاندارد طبقه بندی نمی شود (همانطور که در مورد کاشی های سرامیکی وجود دارد). در عوض، آنها با ترکیبی از معیارهای عملکرد تعریف می شوند. در حالی که استانداردهای مختلف (مانند EN یا ASTM) ممکن است از اصطلاحات مختلفی استفاده کنند، صنعت معمولاً آنها را بر اساس شدت استفاده دسته‌بندی می‌کند.
از نظر عملی، آنها به طور کلی به سه دسته رایج تقسیم می شوند:
کفپوشهای کم‌سایش-برای محیط‌هایی با کاربری سبک طراحی شده‌اند، مانند مناطق خاص در خانه یا مناطقی با ترافیک کم. این محصولات دارای یک لایه سایش اولیه هستند که برای رفت و آمد روزانه کافی است، اما برای سناریوهایی که شامل کشیدن مکرر اجسام سنگین یا استفاده شدید{3}} می‌شود، مناسب نیستند.
کفپوشهای متوسط-پوشاک- رایج‌ترین نوع هستند، مناسب برای محیط‌هایی با ترافیک متوسط، مانند مدارس، مناطق اداری، و مناطق کمکی در سالن‌های ورزشی. این محصولات تعادلی را بین{3}}دوام لایه و چگالی مواد ایجاد می‌کنند و هم راحتی زیر پا و هم مقاومت در برابر سایش طولانی‌مدت را ارائه می‌دهند و آنها را به یک انتخاب اصلی برای پروژه‌های تجاری تبدیل می‌کند.
کفپوشهای دارای-ساییدگی-بالا برای مناطقی با ترافیک سنگین یا تقاضای بار{2} زیاد، مانند راهروهای بیمارستان، ایستگاه‌های مترو، فرودگاه‌ها و مراکز خرید در نظر گرفته شده است. این کف‌ها معمولاً ساختاری با تراکم{4} و مقاومت در برابر سایش سطح بالاتر دارند و ظاهر خود را با وجود ترافیک ثابت پا، اصطکاک گاری و حتی ضربه‌های جزئی حفظ می‌کنند.
به طور کلی، "رده بندی سایش" کفپوش لاستیکی به جای استانداردهای عددی ثابت، منعکس کننده سطوح عملکردی است. هنگام انتخاب یک محصول، باید ترکیبی از عوامل-از جمله حجم ترافیک پیاده، شدت استفاده و شرایط نگهداری{2}}را به جای تکیه بر یک معیار واحد در نظر گرفت.
